Vele duizenden kinderen van buitenlandse strijders van de Islamitische Staat reisden met hen mee naar conflictgebieden zoals Syrië en Irak, of werden daar geboren. Nu staan deze kinderen en hun gezinnen voor aanzienlijke juridische en logistieke uitdagingen. Ze hebben geen toegang tot basisdiensten of kunnen niet terugkeren naar hun land van herkomst, vooral als een volwassene in het gezin het staatsburgerschap is ontnomen.
Nu veel landen de repatriëring weigeren of uitstellen, bevinden deze kinderen zich in een bijzonder precaire situatie .
Een lopende Nederlandse zaak, die namens 23 vrouwen en 56 kinderen door een team van advocaten is aangespannen, werpt een indringend licht op deze kwesties. De centrale vraag of het besluit tot repatriëring al dan niet een politieke keuze is, zal door andere landen nauwlettend in de gaten worden gehouden.
Repatriëringsbod
De advocaat-generaal , Lodewijk Valk, die onafhankelijk advies geeft aan de Hoge Raad, heeft de rechtbank in april laten weten dat Nederland de Nederlandse vrouwen en kinderen in Noord-Syrië niet hoeft te repatriëren . De groep streeft naar collectieve repatriëring omdat de kinderen niet zonder volwassenen uit de regio mogen reizen.
In november 2019 oordeelde de rechtbank Den Haag aanvankelijk dat de staat ‘alles in het werk moest stellen’ om de terugkeer van kinderen mogelijk te maken. De omstandigheden waarin de kinderen leefden, werden beschreven als “verschrikkelijk”. De rechter zei zelfs dat de staat onzorgvuldig zou handelen als er geen actieve inspanningen waren om hen te repatriëren.
Deze beslissing werd vervolgens snel teruggedraaid in tien dagen door het Hof van Beroep, dat oordeelde dat de repatriëring van de groep een “politieke keuze” was en geen wettelijk afdwingbaar recht. Het...
Een week nadat Italië enkele van de strengste lockdown-beperkingen ter wereld heeft versoepeld, negeren mensen in het hele land al maatregelen voor sociale distantiëring. Na een afsluiting van twee maanden zijn de bewoners teruggekeerd op straat en zijn fietsers weer op straat, uiting geven aan opluchting en schroom over wat velen ‘bevrijding’ noemden.
‘Ik ben letterlijk niet het huis uit geweest. De grootste schok voor mij was de frisse lucht, ‘vertelde Rina Sondhi, een inwoner van Orvieto, een stad op een heuvel buiten Rome, aan de Guardian . De stad en de omliggende regio Umbrië hebben in totaal 1.412 gevallen van coronavirus geregistreerd , wat nog steeds veel lager is dan de noordelijke regio Lombardije, die op maandag 81.871 gevallen heeft.
“Vandaag voel ik me bevrijd, maar met voorzichtigheid – dat is het belangrijkste, we kunnen de vrijheid hebben, maar we moeten heel voorzichtig zijn,” voegde ze eraan toe.
De Italiaanse regering zegt dat ongeveer 4 miljoen mensen weer aan het werk zijn gegaan in het kader van de tweede fase van de post-coronavirusmaatregelen van het land. Ondertussen riep premier Giuseppe Conte in een Facebook-post aan de vooravond van de nieuwe maatregelen het publiek op om verantwoordelijk te handelen.
In Rome stroomden inwoners populaire toeristische plekken zoals de Via dei Fori Imperiali en de Piazza Venezia binnen. Ondertussen kwamen universiteitsstudenten samen op daken in het universiteitsdistrict van de stad, en de meesten van hen zaten of stonden minder dan 1,8 meter uit elkaar.
Volgens lokale autoriteiten kunnen mensen in de tweede fase hun huis verlaten; ze kunnen echter alleen familieleden en andere dierbaren bezoeken – en...
Als verpleegkundige ben ik tewerkgesteld op een afdeling pneumologie (longziekte). Een niet COVID-afdeling in deze periode. Maar ik werd regelmatig blootgesteld met een besmette patiënt die corona bleek te hebben.
Onze patiënten kwamen in het begin van de coronamaatregelen niet gescreend naar de afdeling van de spoed, operatiezaal, of COVID-afdelingen. Met als gevolg dat wanneer een patiënt toch koorts had, er een risico was dat die patiënt corona zou hebben. Echter blijkt dat koorts niet alleen een symptoom is van corona, ook dyspnoe (moeilijke ademhaling) is een alarmsignaal.
Wanneer het resultaat van de wisser positief was op COVID, werden de “nood”-procedures toegepast en werden onze zorgvrager(s) opgehaald door onze “astronauten” – als ik ze zo mag benoemen. Bewondering voor de inzet van deze collega’s.
Het is ondraaglijk uren dit pak te moeten dragen, laat staan de beperkingen die je ineens hebt in de motoriek door de lagen handschoenen. Echter zou ik mij “veiliger” gevoeld hebben in een astronautenpak.
Het chirurgisch mondmasker dat ik had, bood weinig bescherming en uit onderzoeken blijkt dat een chirurgisch mondmasker enkel de andere personen beschermen. Dus effect als iedereen een chirurgisch mondmasker draagt.
Hierdoor was ik ook vragende partij om op deze afdeling een FFP-2 masker te dragen. Hier was weinig gehoor voor, en dus weinig mondmaskers die hun effect hebben. Echter bewijzen studies dat je bij bepaalde handelingen die eigen zijn aan deze dienst een FFP-2 masker moet dragen. Frustraties bij elke gezondheidsmedewerker op de frontlinie, omdat er geen PBM (persoonlijke beschermingsmiddelen) zijn.
Alles moest...