Diversificatie van de Nederlandse politie: een ramp in wording

In oktober schreef F. de Boer een artikel over hoe de immigrantencriminaliteit Nederland in een narcostaat verandert. Terwijl de georganiseerde misdaad in Nederland floreert, strijden overheidsdiensten zoals de politie een bergopwaarts gevecht. Niet alleen is het opsporingspercentage opvallend laag, ze worden ook actief ondermijnd door hardline diversiteitsprogramma’s.

De afgelopen jaren heeft de Nederlandse nationale politie een nieuw beleid ingevoerd dat gericht is op het diversifiëren van het korps. Het beoogde doel is een etnisch divers politiekorps, waarbij ten minste 25 procent van de agenten een – bij voorkeur niet-Europese – allochtone achtergrond heeft.

Het bereiken van dit aantal is zeer moeilijk gebleken. Ten eerste heeft de politie bij de meeste minderheden in Nederland een zeer negatief imago. Toetreden tot de politie wordt gezien als iets schandelijks of zelfs als verraad. Bovendien kunnen veel niet-Nederlandse aanvragers het antecedentenonderzoek niet doorstaan, omdat familieleden vaak betrokken zijn bij criminele activiteiten. En ook al slagen minderheden voor het antecedentenonderzoek, dan nog lijken ze zeer gevoelig voor één bepaald strafbaar feit: corruptie. Dezelfde corruptie in landen waar wantrouwen en clan-loyaliteit welig tiert waaruit zij zijn gemigreerd.

In juni 2019 arresteerden politieagenten hun collega Donovan Atmopawiro, die als adviseur voor het hoofdbevel van de politie werkte. Atmopawiro werd beschouwd als een ‘kroonjuweel‘ omdat hij een bruine homo was. Hij werd betrapt op het verkopen van geclassificeerde politie-informatie aan criminelen en op het verschaffen van onderduikadressen. Zijn naam werd ook genoemd tijdens een onderzoek naar cocaïnesmokkel. De ontdekking van zijn dubbelrol was een van de grootste politiecorruptiezaken van dit decennium.

Donovan Atmopawiro.

En dit geval is slechts het topje van de ijsberg. Het onderstaande overzicht toont vergelijkbare corruptieschandalen bij de politie, waarbij allemaal minderheidsagenten betrokken zijn:

Augustus 2017: De politie in Den Haag ontdekt dat hun collega Amine A. een mol is. Hij verkocht gevoelige informatie aan criminelen die op hun beurt weer rip-deals konden begaan. September 2017: Voormalig politieagent Suat Y. staat terecht wegens omkoping door zijn Turkse landgenoten. Hij waarschuwde de Turkse marihuanakwekers voor de lopende politieonderzoeken. September 2018: Journalisten onthullen dat een drugsbende in de stad Almelo jarenlang is getipt door twee politieagenten van Turkse afkomst. Maart 2019: De officier van justitie eist 45 maanden gevangenisstraf voor voormalig politieagent Mehmet A., die tientallen criminelen van geheime informatie voorzag. Juli 2019: Een politieagent van Marokkaanse afkomst wordt ontslagen wegens het aannemen van steekpenningen. De steekpenningen zijn betaald door de organisatie van Ridouan Taghi, op dat moment een van ’s werelds meest gezochte criminelen.

Alleen al in 2019 zijn tientallen corrupte politieagenten ontdekt, waarvan velen met een allochtone achtergrond. De meeste gevallen hebben betrekking op de criminele onderwereld, maar het zal slechts een kwestie van tijd zijn voordat er ernstigere veiligheidsrisico’s ontstaan.

Een andere opvallende zaak betreft een voormalige lijfwacht van de rechtse populistische politicus Geert Wilders, die bekend staat om zijn anti-islamitische ideologie. Geert Wilders leeft al meer dan tien jaar onder permanente gewapende bescherming. Hij beweegt zich in pantservoertuigen en draagt altijd een kogelvrij vest. Wilders woont in het geheim in safe houses en legerbases. Dit ging jarenlang goed, totdat een moslim werd aangesteld als een van zijn persoonlijke lijfwachten.

In 2017 arresteerde de politie Faris K., een hooggeplaatste lijfwacht van de Dienst Koninklijke en Diplomatieke Beveiliging (DKDB), als onderdeel van het veiligheidsteam van Wilders. De DKDB is een speciale dienst die verantwoordelijk is voor de bescherming van politici, diplomaten en het koningshuis. Faris K. deelde informatie over de verblijfplaats van Wilders met derden. Ook lekte hij gegevens over Pres. Obama’s dochter op bezoek in Nederland en gebruikte de politiedatabank voor zijn eigen belangen. Faris K. werd ontslagen en kreeg zeven maanden gevangenisstraf.

In de daaropvolgende maanden werd duidelijk dat Faris K. nooit had mogen toetreden tot de DKDB. Voordat hij als lijfwacht werkte, werd hij als politieagent onderzocht vanwege integriteitskwesties. Zijn broer werd in 2007 ontslagen bij de politie voor het verkopen van informatie aan criminelen – inclusief details over een moordzaak – en hij werd ook onderzocht voor verkrachting. Twee andere agenten van hetzelfde team, beide met een allochtone achtergrond, werden ook ontslagen voor het lekken van informatie.

Ondanks deze verontrustende ontwikkelingen blijft de politieleiding in zijn programma de ‘voordelen’ van diversiteit aanprijzen. Diversiteit is namelijk intern geïnstitutionaliseerd. Verschillende belangengroepen zijn gesubsidieerd om de diversificatie van de politie te versnellen, zoals ‘Roze in Blauw’ (LGBT), maar ook Marokkaanse, Turkse en Joodse groepen.

De politie is aanwezig op de jaarlijkse Pride Parade in Amsterdam.

Men moet zich afvragen waar de diversiteitswaanzin ophoudt. Tot nu toe lijkt de meeste corruptie verband te houden met financieel gewin en is een ramp met Geert Wilders voorkomen. Maar hoe lang duurt het nog voordat meer gevoelige organisaties – zoals de geheime dienst – zich gaan bezighouden met diversiteitsbeleid?

Diversifying the Dutch police: a disaster in the making